Maria

Urodziłam się (i wciąż mieszkam) w Kijowie, czyli stolice pięknego kraju, który nazywa się „Ukraina”. Od swej nacji wzięłam tylko najlepsze, więc nie da się nazwać mnie prawdziwą Ukrainką — bo nie piję, nie kradnę, lubię pracować et cetera, et cetera. No dobrze, nie będę robiła złej reklamy swojej ojczyźnie (i tak wszyscy to znają :)).

Ukończyłam parę lat temu uniwersytet (zawsze mi to dziwi w zwyczajach polskich – no jak można siedzieć w szkole aż do 19 lat, co tam można robić? Tu kończymy szkolę w 16 lat, a uniwersytet – w 21-22 roki), moja specjalność ma dumną nazwę „Zagadnienia wydawnicze i redagowanie”, to znaczy, że jestem redaktorem i zawsze walczę się z błędami językowymi (chodzi o moich językach ojczystych, bo, rozumie się, w innych poprawiać błędy póki nie mogę) oraz wydawniczymi (na przykład, gdy źle formatują tekst, malują brzydkie obrazki czy używają takiego kleju, że książka rozpada się już po pierwszym czytaniu). Ale najwięcej mi dokuczają i mi męczą błędy językowe, szczególnie w języku ukraińskim. Teraz mamy bardzo skomplikowaną sytuację z nim, bo chcą zmienić ortografię, ale i używając bieżącej ludzi mylą się chyba trzy razy z pięciu. Ale jestem rycerzem na warcie języka i będę go broniła, póki wystarczy mi sił. Mimo wszystkiego obecnie pracuję jako tłumacz z polskiego w pewnej firmie budowlanej, która bardzo chce budować autostrady w Polsce. Nie żałuję swojego wyboru, ponieważ baaardzo lubię język polski i cieszę się, że mogę używać go na co dzień

Akurat tu trzeba przypomnieć, jakie w ogóle języki znam. Oprócz ukraińskiego i rosyjskiego – moich ojczystych – znam jeszcze włoski i angielski na poziomie średniemu, uczyłam się kiedyś niemieckiego, ale już prawie zupełnie zapomniałam (nie podoba mi się ten język), a teraz sama uczę się bułgarskiego i czeskiego. I, jak widzicie, mniej więcej znam jeszcze polski :)

Oprócz języków moim hobby jest czytanie. Jestem prawdziwym molem książkowym, więc nie zostawiajcie nieostrożnie swych książek że mną – przeczytam-połknę za pięć minut, a potem dokładnie opowiem, co i gdzie można było zrobić lepiej jak i autorowi w temacie, tak i wydawcom w samej książce.

Jeśli mówić o mnie, to jestem „wilkiem-samotnikiem”. Nie jest łatwo zaprzyjaźnić się z kimś, choć to nie znaczy, że zawsze w kompanii mroczno siedzę w kącie. Nie, wesoło gadam, żartuję... ale tu i amen. Najwyżej za wszystko cenię „niepodległość i suwerenność” i dlatego bardzo nie lubię, gdy ktokolwiek obcy pcha nosa w moje sprawy, a ponieważ jestem przekonana, że "rób innemu to, co chcesz, aby robili tobie", to i sama niechętnie pytam nie bardzo znajomych ludzi o ich sprawach. Z boku wydaje się, jak gdyby wszyscy mnie nie obchodzili, ale to nie jest tak. Wprost moja ulubiona pozycja w życie – obserwowanie, jak gdyby życie to było 3D filmem z Dolby Digital, zapachami i dotykami... choć raczej współczesną RPG (z zagubioną instrukcją i bez krack'u) na bardzo mocnemu komputerze. A jeśli to jest gra, to mnie prawie nic nie zagraża – w najgorszemu wypadku zresetuję ją, czyli umrę. Choć oczywiście staram się grać jak najlepsze, bo zawsze pragnę robić wszystko tak doskonale, jak tylko mogę. A więc moje życie jest długie i szczęśliwe.

Na pewnie, trzeba dodać kilka słów o tym, co lubię i co nie. Najpierw za wszystko nie lubię, jak ktokolwiek robi swoją robotę źle. Potem nie lubię, jak ktokolwiek wykręca język przez swoją głupotę. I jeszcze gdy widocznie kłamie. Rób to tak, by nie było tak zrozumiałe, czy uważasz mnie za kretynkę, gdybym nie rozumiem tego, że kłamiesz! Jeszcze bardzo nie lubię, jak ktoś klnie, a inny ktoś pisze to wszystko w książkach (bo "literatura powinna prawdziwie odbijać życie"). Moim zdaniem w książkach trzeba pisać wyłącznie literackie, bo one są przykładem do mówienia.

Lubię zaś wszystko pozostałe, które nie jest mnie obojętne. Słonko, niebo, kwiatki, małe dzieci, zapach biblioteki, cały świat.